ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΚΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ

08-11-2020,Ω/12:20΄

ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ (ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ) ΚΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ

Του Μανώλη Φραγκάκη

Ειδικού Παθολόγου

Είχα γράψει τον Μάρτιο, και ξαναρχίζω με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.

Ο Covid-19 έχει πολλά άσχημα χαρακτηριστικά, έχει όμως και κάτι εξαιρετικό, αρκεί να το αξιοποιήσεις:

Σου δίνει χρόνο.

Σου δίνει χρόνο να μετρήσεις τις δυνάμεις σου, να ανασυνταχθείς, να κάνεις έναν στοιχειώδη προγραμματισμό.

Στην περίπτωση της δικής μας γειτονιάς, ο χρόνος αυτός μας δόθηκε απλόχερα.

Πέρασαν 10 μήνες, 10 ολόκληροι μήνες για να δημιουργήσεις ένα τείχος προστασίας απέναντι στον ιό.

Ένα τείχος υγειονομικό, οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό.

Τι έκανε το κράτος λοιπόν αυτό το διάστημα;

Αντί να θωρακίσει το ΕΣΥ, με κλίνες ΜΕΘ, με γιατρούς και νοσηλευτές που μπορούν να λειτουργήσουν τις κλίνες αυτές, προκήρυξε θέσεις επικουρικών γιατρών ( που σημαίνει σε δύο χρόνια θα είναι εκτός νοσοκομείων ξανά- με αποτέλεσμα ελάχιστοι να έχουν πάει στα νοσοκομεία),

και αυτήν την ώρα που οι εισαγωγές και οι διασωληνωμένοι αυξάνουν καθημερινά και εκθετικά,

να είμαστε έτοιμοι να αρχίσουμε πρωτόκολλα διαλογής ασθενών ,με ό,τι σημαίνει αυτό.

Αντί να κάνει προσλήψεις σε γιατρούς και νοσηλευτές που θα μπουν στα επείγοντα και τις κλινικές, έριξε δακρυγόνα και ξύλο σε αυτούς που απαιτούσαν αξιοπρέπεια στην υγεία και στην μάχη που δίνεται.

Υγειονομική και Κοινωνική απαίτηση και ανάγκη όλο αυτό το διάστημα τα τεστ.

Φωνάζουμε από την πρώτη μέρα για αυτό, και λέμε :

Μαζικά- δωρεάν τεστ, με δυνατότητα συνταγογράφησης αυτών.

Ανάλογα την χρονική στιγμή, οι απαντήσεις ήταν και διαφορετικές, σε κάθε περίπτωση, όμως η απάντηση “βάλτε μάσκα για να μην χρειαστεί να κάνετε τεστ” κυριαρχούσε και ακόμη και σήμερα, δυνατότητα συνταγογράφησης δεν υπάρχει για τον κόσμο που δεν έχει, και που είναι και το μεγαλύτερο ποσοστό της κοινωνίας.

Αντί να ανοίξουν τον τουρισμό με σχέδιο και πρόγραμμα προστασίας στην κοινωνία, άφησαν τα σύνορα ανοιχτά με κάποιους τυχαίους δειγματοληπτικούς ελέγχους- τις περισσότερες φορές με στοματοφαρυγγικό δείγμα- και οι υγειονομικοί καταλαβαίνουν τι γράφω- με διακρατικές συμφωνίες απόλυτα ακατανόητες για μένα (ήμασταν οι πρώτοι που δεχτήκαμε τουρίστες από Ιταλία),

και όλο αυτό για να δουλέψουν 4-5 μεγαλοξενοδόχοι, επιχειρηματίες και εφοπλιστές σε κάθε νομό.

Αντί να ανοίξουν τα σχολεία με σχέδιο και σοβαρά πρωτόκολλα αντιμετώπισης για τα παιδιά και τους εκπαιδευτικούς μας που πιθανόν να ασθενήσουν, κάνοντας μια προετοιμασία μηνών στην τηλε-εκπαίδευση, ζυγίζοντας τις κοινωνικά ευπαθείς ομάδες μαθητών και γονιών, διαφήμιζαν τα παγουρίνια των χορηγών τους, και μοίρασαν αυτές τις αξιοθρήνητες μάσκες των 6 εκατομμυρίων ευρώ.

Τα σχολεία ανά την χώρα, γίναν εκκολαπτήρια του ιού.

Αντί να χρησιμοποιήσουν τα δάνεια της πανδημίας όπως πρέπει σε μια χώρα δημοκρατίας, δικαίου, πρόνοιας, ή δεν ξέρω γω πως αλλιώς φαντασιωνόμαστε, το 50% το μοίρασαν σε 6 βιομήχανους και κεφαλαιοκράτες.

Στην απαίτηση για περισσότερα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, για να μην στοιβάζεται ο κόσμος στα λεωφορεία, οι εργάτες ,οι παππούδες και οι φοιτητές δηλαδή, η απάντηση από την μια ήταν να πηγαίνουμε με τα πόδια στην δουλειά γιατί καλό θα μας κάνει το περπάτημα,

από την άλλη έχουμε τον κάθε Άδωνη να διερωτάται « τι να τα κάνουμε τα λεωφορεία, να τα κάνουμε βόλτα στο Σύνταγμα;»

ή το άλλο το καταπληκτικό που είπε όπως συχνά συνηθίζει : « τι θέλετε να κόβουμε συντάξεις για να πάρουμε λεωφορεία;»

Κανένας προγραμματισμός για τις φυλακές, είχαμε κρούσματα για μέρες ,που παρέμεναν στα κελιά τους με άλλους κρατούμενους, καμιά πρόνοια για τους άστεγους, για τους πρόσφυγες ,τους μετανάστες, για τις Μόριες και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης ανθρώπων, με αποτέλεσμα να έχουμε και νόσηση και στοχοποίηση των ανθρώπων αυτών.

Εν μέσω της οικονομικής καταστροφής που επήλθε για πολύ κόσμο λόγω της πρώτης καραντίνας, γίνεται ακόμη παιχνίδι για τους πλειστηριασμούς των σπιτιών, με τις τράπεζες να δηλώνουν ότι θα εξετάσουν αίτημα αναστολής πλειστηριασμών που αφορούν την πρώτη κατοικία, για όσους δανειολήπτες ανήκουν στη κατηγορία των ευάλωτων με την κυβέρνηση να έχει αφήσει νομικό κενό για το θέμα.

Δημιούργησε τις περιβόητες “Λίστες Πέτσα” με ένα τεράστιο ποσό να πηγαίνει στους καναλάρχες και τους ραδιοφωνάδες, εκατομμύρια που αν πήγαιναν στην υγεία και όχι σε φιλαράκια, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά.

Ταυτόχρονα με αυτό, και ενώ ακούγαμε στα ΜΜΕ συνεχώς για την δική μας – και μόνο – ατομική ευθύνη:

–  ο Χαρδαλιάς άνοιγε μπουκάλια στα μπουζούκια ( με μια εικόνα της Παναγίας στο τραπέζι),

–  ο Μπακογιάννης έκανε φιέστες,                                                        

– ο Τζιτζικώστας έκανε παραγγελία στις 00:15 με τα υπόλοιπα μαγαζιά κλειστά και τις καρέκλες μαζεμένες,

 – o Κυρανάκης κουνούσε το δάκτυλο στους γιατρούς γιατί «στάθηκαν κατώτεροι των περιστάσεων»,

– ο Πρωθυπουργός έκανε μπάνια στις μισές παραλίες της χώρας – με τον στόλο να θαλασσοδέρνεται για μήνες στο ανατολικό Αιγαίο,

και τόσα άλλα παραδείγματα της πολιτικής ζωής του τόπου, που έκαναν τα δικά μας επιχειρήματα για προστασία από τον ιό, αδύναμα απέναντι στην κοινωνία.

Σε μια χώρα με υψηλό θρησκευτικό αίσθημα, άφησε την Εκκλησία ρυθμιστή της δημόσιας υγείας, ενώ υπήρχαν τρόποι να μην γίνει αυτό.

Έδωσε τροφή σε πολύ κόσμο, να θεωρεί τα μέτρα επίθεση στο θρησκευτικό αίσθημα ενώ παράλληλα υπουργοί κοινωνούσαν μαζί με τις κάμερες των φωτογράφων.

Επέβαλε κάποια στιγμή το “μάσκα παντού χωρίς εξαιρέσεις”, με το οποίο διαφώνησα από την πρώτη στιγμή κάθετα και είδαμε λιμενικούς να κατεβαίνουν στις παραλίες και να μοιράζουν πρόστιμα σε ανθρώπους που έκαναν ηλιοθεραπεία, είδαμε αστυνομικούς να δίνουν πρόστιμα σε άστεγους και μοναχικούς παππούδες που καθόντουσαν σε παγκάκια.

Με αυτά και με αυτά και με τόσα άλλα, φτάσαμε στο σημείο οι θεωρίες συνομωσίας και οι αρνητές του ιού, της μάσκας και της επιστήμης να μας κατατάξουν στην δεύτερη θέση στον πλανήτη πίσω από την Νιγηρία, (αν και όπως βλέπω τα πράγματα σε λίγο καιρό τους έχουμε), σε ποσοστό που κάνουν τον Βελόπουλο να χαμογελά πονηρά.

Φτάσαμε στο σημείο, να απολογούμαι εγώ -και πόσοι άλλοι συνάδερφο- σε κόσμο γιατί λέμε συνεχώς πώς η μάσκα είναι σημαντική, γιατί λέμε πως πρέπει να ζήσουμε, πως πρέπει να πάρουμε τις ζωές μας πίσω, αλλά να λείπουν όσο το δυνατόν λιγότεροι.

Φτάσαμε στο σημείο, να εξετάζουμε κόσμο που έχει πυρετό, και να ανοίγει συχνά η συζήτηση για το αν τους βάλω τσιπάκι, να πάρω θέση στις απόψεις του τραγουδιστή Πετράκου, για το ότι υπάρχουν καταξιωμένοι επιστήμονες που λένε πως ο ιός δεν σκοτώνει και κάτι τέτοια.

Η καραντίνα, ήταν αναμενόμενο να έρθει λοιπόν, αν και με το δικό μου το μυαλό δεν αντιλαμβάνομαι γιατί να κλείσει η Χάλκη, το Καστελόριζο, η Ιθάκη, και περιοχές που η κατάσταση είναι εύκολα διαχειρίσιμη.

Η καραντίνα ήταν αναμενόμενη γιατί όλο αυτό το διάστημα, το κράτος έκανε αυτά ακριβώς που δεν έπρεπε,

Γιατί η κοινωνία σε μεγάλο ή μικρό βαθμό, μετά το πρώτο lock down, και την πρώτη τεράστια οικονομική σφαλιάρα, δεν πείστηκε και δεν συνεργάστηκε.

Η καραντίνα ήταν αναμενόμενη, όταν η ομάδα λοιμωξιολογων που μπήκε μπροστά δεν διεκδίκησε -τουλάχιστον στα φανερά- αυτά που συζητάμε και ανησυχούμε τόσους μήνες.

Και η ευθύνη δεν είναι ατομική, δεν φταίμε εμείς και το γνωρίζετε και το γνωρίζουμε ξεκάθαρα.

Πάνω από τον θυμό μου , είναι η ανησυχία που έχω, και είναι αληθινή.

Το δεύτερο κύμα είναι εδώ, είναι στην αρχή του και έχει τρομερή ορμή.

Ανησυχώ γιατί υπάρχει μια σημαντική διαφορά στους ασθενείς πλέον σε σχέση με το προηγούμενο διάστημα.

Έχει να κάνει με το ανιχνεύσιμο και υπολογίσιμο ιικό φορτίο που φέρουν, και είναι αρκετά υψηλό.

Αυτό σε απλά ελληνικά σημαίνει από την μία πως η πιθανότητα νόσησης ή και επιπλοκών είναι αρκετά μεγάλη, από την άλλη η μετάδοση του ιού είναι πλέον πολύ εύκολη.

Τον Μάρτιο δώσαμε και εμείς χρόνο.

Απλόχερα και εμείς επίσης.

Είπαμε να περάσει όλο αυτό, και θα λογαριαστούμε μετά, και πέσαν τα ΜΜΕ να μας φάνε, λες και η απαίτηση μας για ζωή και αξιοπρέπεια παίρνει αναβολές.

Άλλος χρόνος όμως δεν υπάρχει, θα λογαριαστούμε και τώρα και μετά και κάθε στιγμή που η σωματική και ψυχική υγεία και οι ζωές μας, άμεσα μέσω του ιού, ή έμμεσα μέσω της οικονομίας απειλείται.

Και παράλληλα θα παλέψουμε , όπως κάναμε στα πάντα σχεδόν, έως τώρα, όπως μας πρέπει.

Όλοι μας.

Επιμένω στην χρήση της μάσκας και στο βλέμμα μας που πρέπει να έχει μόνο αγάπη και ενσυναίσθηση στις ευπαθείς ομάδες, στους ηλικιωμένους, στους ανθρώπους που έχουν καταστραφεί οικονομικά.

Το πρωί, γνωστός δημοσιογράφος έγραψε πως:

«Το λοκ νταουν Νο2 είναι το απόλυτα δικό τους “άριστο” και “επιτελικό” δημιούργημα» και συμφωνώ απόλυτα.

 

Ο Μανώλης Φραγκάκης εργάζεται στο Κοινωνικό Ιατρείο-Φαρμακείο Αλληλεγγύης Χανίων